امتیاز کاربران
اولین ماهواره جیپیاس در سال ۱۹۷۸ با موفقیت به فضا پرتاب شد. هدف اصلی و اولیه از طراحی جیپیاس، اهداف نظامی بوده، اما از سال ۱۹۸۰ به بعد برای استفادههای غیرنظامی نیز در دسترس قرار گرفت. این سیستم در سال ۱۹۹۵ و با تکمیل تعداد ماهوارهها به توان پیشبینی شده نهایی خود دست یافت.
افتخار اختراع این سیستم به راجر ال استون، ایوان ای گتینگ و برادفورد پارکینسون از آزمایشگاه فیزیک پیشرفته ایالات متحده تعلق دارد.
پیشرفتهای تکنولوژیکی و نیازهای جدید باعث تمایل زیادی برای ارتقا و مدرنیزه کردن سیستم موجود و توسعه نسل جدید ماهوارهها با عنوان جیپیاس بلوک ۳ آ و نسل جدید سیستمهای کنترل عملیاتی (OCX) شدهاند. این تغییرات از سال ۱۹۹۸ با دستور کاخ سفید شروع شدند و در سال ۲۰۰۰ با تصویب کنگره آمریکا شروع به عملیاتی شدن کردند و در نهایت به جیپیاس ۳ خواهند انجامید.
از اوایل دهه ۶۰ میلادی، نیروی هوایی (USAF) و نیروی دریایی آمریکا (USN) همواره در حال مطالعه یا اقدام جهت دستیابی به یک سیستم ناوبری ماهواره ای بودهاند. نیروی دریایی دو طرح عمده Transit و Timation را در دست اقدام داشتهاست. Transit توسط آزمایشگاههای فیزیک کاربردی جان هاپکینز (APL) طراحی و در سال ۱۹۶۴ به حالت عملیاتی درآمد. این سیستم اکنون اطلاعات ناوبری سطح را بهصورت ۲ بعدی (طول و عرض جغرافیایی) و بر مبنای اصول شیفت داپلر برای کاربران دریانوردی فراهم میآورد. سیستم Timation طرحی تحقیقاتی با فناوری پیشرفته از آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی آمریکا (NRL) بود که یک سیستم ناوبری دو بعدی (طول و عرض جغرافیایی) را بر مبنای زمانسنجی دقیق ارائه میکرد. در همین دوره زمانی، نیروی هوایی نیز تحقیقات پژوهشی را برای ارائه یک سیستم ناوبری سه بعدی (طول و عرض جغرافیایی و ارتفاع) به نام 621B انجام میداد. این سیستم بر مبنای فاصلهیابی ماهواره ای به کمک «دنبالههای دیجیتال قابل تکرار» و «نویز شبه تصادفی» (PRN) پایهریزی شده بود.